Mart Yağmurlu

"Kayboldum yolumu kaybettim ben

Oyunu Kaybettim

Dolanır durur ruhum"

Ağlamak rahatlık sağlamıyor.Biraz ağladım az önce ama henüz bir rahatlık ferahlık yok.Daha ağlayacak yerlerim var herhalde.İçerimdeki ağlamayan yerler ferahlık vermiyor bana.
Yenilgi!
Evet ancak bunu söyleyebilirim.Öyle alışık olduğum bir sözcük ki.Nerede yenilgiye benzer bir melodi duysam ağlayıp duruyorum. O kadar benden. O kadar alışığım. Hatta belirsizliklerin hepsini birer yenilgi olarak kurguluyorum. Sonu da kendim yazıyorum.İnanıyorum ona bu yüzden kendimi suçluyorum. Sonra asıl gerçek son ortaya çıkıyor ama kendi kurguladığım sonu daha inandırıcı bulup ona inanmaya devam ediyorum.
Ne büyük haksızlık kendime yaptığım. Ya da ben yapmadım hepsini değil mi? Oluverdiler işte.Ben de böyle oldum.Lanet!!